فَرَءَاهُ فِى سَوَاءِ الْجَحِيمِ * قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدْتَ لَتُرْدِينَ * وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّى لَكُنْتُ مِنَ الَمُحْضَرِينَ ؛ يكى از آنها مىگويد من همنشينى داشتم * كه پيوسته مىگفت : آيا ( براستى ) تو اين سخن را باور كرده‌اى * كه وقتى ما مُرديم و به خاك و استخوان مبدّل شديم ( بار ديگر ) زنده مىشويم و جزا داده خواهيم شد ؟ ! ( پس ) مىگويد : آيا شما مىتوانيد از او خبرى بگيريد ؟ * اين جاست كه نگاهى مىكند ، ناگهان او را در ميان دوزخ مىبيند * مىگويد : به خدا سوگند نزديك بود مرا ( نيز ) به هلاكت بكشانى * و اگر نعمت پروردگارم نبود من نيز از احضارشدگان ( در دوزخ ) بودم . » « 1 » اين آيات نشان مىدهد دوست بد ممكن است يك انسان خوب را جهنّمى كند و دوست خوب ممكن است يك انسان بد را بهشتى كند . 2 - بايد ديد نماز را چگونه و چه موقع مىخواند . حضرت على عليه السلام به مالك اشتر فرمود : « بهترين وقت را براى نماز قرار بده » ، زيرا به وسيلهء نماز قوّت و قدرت براى انجام كارها پيدا مىكنيم . 3 - بايد ديد اموالش را چگونه مصرف مىكند ، لازم نيست كه زندگى تنگ و سخت باشد ، بلكه اعتدال لازم است . در روز قيامت در مورد اموال از دو چيز سؤال مىكنند : از كجا آورده‌ايد و در كجا مصرف كرده‌ايد . قانون از كجا آورده‌ايد مخصوص زمان ما نيست و از زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روى اين مسأله سفارش شده است .

--> ( 1 ) سورهء صافّات ، آيات 51 - 57 .